De hoop die wij koesterden dat bij terugkomst van onze vakantie de verbouwing wel zo’n beetje achter de rug zou zijn, bleek ijdel.
Na weken van zorgvuldig plannen, gedetailleerde bouwtekeningen maken, data afspreken met leveranciers en uitvoerige gesprekken met de aannemer, lagen wij in de zon in de veronderstelling dat tweeduizend kilometer verderop onze woning verbouwd zou worden tot ons droompaleis. Onze aannemer had echter ‘een interessante(re) klus’ tussendoor gehad en een paar ‘zelfstandig denkende bouwvakkers’ bij ons aan het werk gezet.
Met nog geen drie stappen de voordeur door en de koffer nog in mijn hand viel mijn blik al op de halfbetegelde badkamer: “Dat moet opnieuw en dat wordt nieuwe tegels bestellen”. Het subtiele italiaanse motief in onze vierkante tegels was door de tegelzetter als “te verwaarlozen” beschouwd en aldus zaten ze links en rechtsom en hier en daar zelfs op z’n kop. “Nou dan haal ik ze er toch gelijk weer af”, was het ludiieke antwoord van de tegelzetter en voordat wij goed en wel binnen waren stoof het stof alweer door het huis. Hohohohoho! Chwileczkę po prośże! Even wachten ja!
Een snelle verdere inspectie van de badkamers, keuken en kamers leverde al een waslijst aan ergernissen, fouten en ellende op en… de afgesloten kamer waar wij al onze meubels en apparatuur in hadden opgeslagen was niet meer afgesloten, waarmee al onze huisraad onder dikke lagen stof zat. Welkom thuis!
D’r uit!
Wij stelden voor dat de werklui ter plekke hun jas aandeden en vertrokken en pas de volgende morgen weer zouden terugkomen In de tussentijd zouden wij de baas bellen, een reddingsplan bedenken en zorgen dat we die nacht ergens konden slapen want we hadden geen water, geen keuken, geen toilet, geen schone vierkante meter en geen humeur / bier meer in huis. Tot overmaat van ramp kwam er ook nog eens een wervelstorm over Warschau heen en begon het op verschillende plaatsen vanuit het plafond te lekken. De bovenbuurvrouw had namelijk ook net een minder geslaagde versie van nieuwe ramen laten plaatsen - met de waterafvoer regelrecht ons plafond in. Waar waren onze emmers, pannen en handdoeken??
Dit is het lange verhaal van weken van ergernis die langzaam veranderde in een manier van leven tussen bouwmaterialen, verhuisdozen, stof, logeerpartijen, Pizza Hut, teiltjes water, Leroy Merlin, kamperen en de wonderlijke wereld van de Poolse bouwvak in. Een verhaal dat ik maar voor mezelf hou en misschien nog wel eens wil vertellen onder het genot van een biertje als ik er ook zelf weer om kan lachen. Ondertussen zijn we vijf weken verder en het einde van de verbouwing is in zicht.
Nee…, de keuken is er nog niet, die wordt misschien volgende week geleverd en misschien dan ook geplaatst. Nee…, de badkamer is nog niet betegeld want de bijbestelling heeft een levertijd van zes weken en omdat de keuken er nog niet is staan ook de inbouw-wasmachine en dergelijke nog in dozen en al het servies en… enfin...
Sinds gisteren is de slaapkamer stofvrij, met een opgemaakt bed en gewassen ramen en als je de deur dicht doet lijkt het net alsof het allemaal weer op orde is. Ik kon er vannacht maar slecht van slapen. Er is ook weer water voor koffie (heerlijke oploskoffie) en we kunnen douchen (voorzichtig) en ik kan bijna al mijn spullen weer vinden en… mijn computer is weer aangesloten. Net op tijd om nog een stukje te schrijven voor de Poolshoogte. Waar zal ik het eens over hebben dit keer...
- Zucht -